مترجم سایت

شوخي 

اين خاطره مربوط مىشود به خرداد ماه سال 1360، در آن ايام

به همراه دو نفر دیگراز برادران به عنوان مسئولان دسته هاى يك

گروهان در خدمت جنگ و انقلاب بوديم . محل استقرار ما «شهرک

دارخوين » بود. در واقع اين محل ، مقرى بود جهت استراحت و

تجهيز نيروها.

به طور كلى در بين نيروها، هميشه افراد شوخ طبع وجود داشتند

كه اتفاقا يكى از اين فرماندهان دسته ها، داراى همين ويژگى و

روحيه بسيار خوب بود. اسم كوچكش را به خاطر ندارم ، شهيد

«پرهازى» در بسيارى مواقع ديده مىشد كه با ديگر رزمنده ها يك

جا جمعند و مشغول صحبت هستند. اغلب صحبت هايشان با خنده نيز همراه بود.

يک روز صبح، تازه صداى اذان به گوش می رسيد كه من از خواب

بيدارشدم . ابتدا رفتم سراغ بچه هاى دسته ى شهيد «پرهازى » تا آنها

را براى نماز بيدار كنم . تعدادى را صدا كردم و عده اى هم خودشان

بيدار شده بودند و يا اين كه با اين سر و صدا از خواب بيدار شدند. از

قيافه هايشان معلوم بود كه سئوالى دارند، و در واقع همه متعجب

بودند. بلافاصله بعد از چند لحظه خودشان به حرف آمدند كه ما یک

بار نماز صبح خوانده ايم ، كه البته خودشان فهميدند چه خبر است .

بله شهيدبزرگوار «پرهازی» نزدیک ساعت 2 بامداد، بچه ها را

براى نماز صبح بيدار کرده بود و چون همگى خسته بودند، متوجه

ساعت هم نشده بودند. دو رکعت نماز صبح خوانده و خوابيده بودند.

ولی چاره اى نبود. همگى بلافاصله بیدارشدند و وضو گرفتند و

مشغول نماز صبح واقعى شد ند.