تبليغاتX
چفیه - دو کوهه میعادگاه افلاکیان
دو کوهه اسمش هم عجیب است و هم غریب ومهربان

چه اهمیتی دارد برای کسی که اینجا را ندیده و نشنیده می بینی ؟ شعر  هم نمی شود گفت

اینجا.اینجا هوای بازدم این دم های شیدا خودش شعر است و شعر را که نمی شود سرود شرمندگی

مال کسی است که دیر رسیده باشد و این سرود قبلا شعر شده باشد . نو ترین کلاسیک شاعرانه .

اسمش سینه آدم را فراخ می کند آدم یادش می افتد که  چیز هایی توی این عالم هست که بزرگ

است . بزرگ بود

و از اهالی فردا

و با تمام افق های باز نسبت داشت .

یکی شعر نوشته یکی وصیت نامه اش را کامل کرده پاکنویس این دیوار مطهر .یکی امضا کرده یکی دعا

یکی فقط اسم ها را نوشته .

یک چیز اما تکرار شعرش با بقیه« آهنگ های وفا »چند آسمان بالاتر فرق می کند .

کلمه ای که هم نشانه است هم اسم .هم دعا. هم رمز .هم روضه .هم زندگی .هم تبار و هم ...

یا فاطمه الزهرا (س)

روی این دیوار سیمانی این نام را شپید نوشته و بعد دورش خطی حائل کشیده میان آن ودیگران .

اصلا نام مادر این بار توی دو کوهه چقدر به این دیوار ها می آید .

واقعا چقدر نوشتنی است . همان طور که خواندنش پس از سال ها ی سال چقدر خواندنی و دوست

داشتنی .

+ نوشته شده در پنجشنبه نوزدهم مهر 1386ساعت 19:21 توسط مصطفی |